Stenen en gaatjes

Ideetjes glijden als zoute druppels
in je hoofdje naar beneden
tot je nijvere handjes er een vorm aan geven
en je weer iets nieuws hebt gevonden
een fantasie zonder woorden
een gebeurtenis met vertraging
de tewaterlating van de Titanic
de 1e rit van de Oriënt Express
de start van een race in ‘slow motion’

Je houd van stenen
en van gaatjes
en van het miraculeuze verdwijnen
Je houd van drijven in het water
trotseren van de branding

Het bepraten van je vader (ook)
het opleggen van je wil
er huist een vuurtje in je ogen
dat telkens weer in tranen wordt geblust
wanneer je ijzeren wil stuk loopt
op ouderlijke bezwaren.

Kleine man van ons
tot voor kort kenden we enkel je knuistjes
dapper malend tegen windmolens
zoals eens die Spaanse edelman
Nu reeds ben je, kleuter met een missie,
dappere pelgrim, met je rugzakje de heuvel op
zingend als een padvinder van voor de oorlog

Wat jij ons geeft draagt grote vruchten in ons hart

Vuurvliegje van vier

Op vier jaar schiet het geheugen wortel,
zo wordt gezegd.
Op vier jaar gaat niets nog onopgemerkt
aan het geestesoog voorbij.
In jouw hoofd noteert een ijverige scribent
eindeloos veel woorden,
situaties, betekenissen
die jij vervolgens reproduceert.

Woorden als bloemblaadjes op een paadje
gekruimelde verhaaltjes
embryonale emoties
die je draait en veilt en toetst.

Je ensceneert ter plaatse,
je regisseert je eigen stukken
met of zonder publiek
elke première een sensatie.

Getroffen door het droeve lot
van een krekel in ontbinding
gefascineerd door het licht van de maan
en een twinkelende avondster
je angsten leven op een wip
de vreemde roep van de muezzin
heeft zich in je hartje genesteld.

Desondanks, je stap, je dans,
je vlucht vooruit
koppig als een vuurvliegje
gesterkt door die wil
van klatergoud en bergkristal.

Ons kleine goudklokje
je bent onze eigen Pipi Langkous

Laat ons spelen

Laat ons spelen
De roulette draait
De bal is aan het rollen
Laat ons spelen

Stoor ons niet
Met uw wild gestaar
Verveel ons niet
Met uw kritische overwegingen
Uw laatdunkend getwijfel
Laat ons ijskoud
Uw gesteven waarheden
Kraken onder ons gekreukel

Evangelina

Evangelina, Griekse godin
Wat zat er in mijn kop
Toen ik je ging zoeken
Hoe een eenzaam de geharnaste wil
Die elk bezwaren verbrandde
Tijdens mijn droeve doortocht
Van kop naar lenden
Midden het gekrijs van valse engelen
Steeg ik een eindje op
Hervond snel de kalmte
En zei jou gedag
Met een doodgemoedereerde gemeenplaats