Stenen en gaatjes

Ideetjes glijden als zoute druppels
in je hoofdje naar beneden
tot je nijvere handjes er een vorm aan geven
en je weer iets nieuws hebt gevonden
een fantasie zonder woorden
een gebeurtenis met vertraging
de tewaterlating van de Titanic
de 1e rit van de Oriënt Express
de start van een race in ‘slow motion’

Je houd van stenen
en van gaatjes
en van het miraculeuze verdwijnen
Je houd van drijven in het water
trotseren van de branding

Het bepraten van je vader (ook)
het opleggen van je wil
er huist een vuurtje in je ogen
dat telkens weer in tranen wordt geblust
wanneer je ijzeren wil stuk loopt
op ouderlijke bezwaren.

Kleine man van ons
tot voor kort kenden we enkel je knuistjes
dapper malend tegen windmolens
zoals eens die Spaanse edelman
Nu reeds ben je, kleuter met een missie,
dappere pelgrim, met je rugzakje de heuvel op
zingend als een padvinder van voor de oorlog

Wat jij ons geeft draagt grote vruchten in ons hart

Vuurvliegje van vier

Op vier jaar schiet het geheugen wortel,
zo wordt gezegd.
Op vier jaar gaat niets nog onopgemerkt
aan het geestesoog voorbij.
In jouw hoofd noteert een ijverige scribent
eindeloos veel woorden,
situaties, betekenissen
die jij vervolgens reproduceert.

Woorden als bloemblaadjes op een paadje
gekruimelde verhaaltjes
embryonale emoties
die je draait en veilt en toetst.

Je ensceneert ter plaatse,
je regisseert je eigen stukken
met of zonder publiek
elke première een sensatie.

Getroffen door het droeve lot
van een krekel in ontbinding
gefascineerd door het licht van de maan
en een twinkelende avondster
je angsten leven op een wip
de vreemde roep van de muezzin
heeft zich in je hartje genesteld.

Desondanks, je stap, je dans,
je vlucht vooruit
koppig als een vuurvliegje
gesterkt door die wil
van klatergoud en bergkristal.

Ons kleine goudklokje
je bent onze eigen Pipi Langkous

Laat ons spelen

Laat ons spelen
De roulette draait
De bal is aan het rollen
Laat ons spelen

Stoor ons niet
Met uw wild gestaar
Verveel ons niet
Met uw kritische overwegingen
Uw laatdunkend getwijfel
Laat ons ijskoud
Uw gesteven waarheden
Kraken onder ons gekreukel

Evangelina

Evangelina, Griekse godin
Wat zat er in mijn kop
Toen ik je ging zoeken
Hoe een eenzaam de geharnaste wil
Die elk bezwaren verbrandde
Tijdens mijn droeve doortocht
Van kop naar lenden
Midden het gekrijs van valse engelen
Steeg ik een eindje op
Hervond snel de kalmte
En zei jou gedag
Met een doodgemoedereerde gemeenplaats

Zomerkind

Zomerkind ben jij
bloesemend uitgelaten
buitengaats schaterend tuinvertier
dartel dreumesje
overgoten door fel zonlicht

afwisselend complotterend dan wel vliedend
van je kompaan, je grote voorbeeld
met papa's knie als vluchtheuvel
en moeke's troostend Godsgebaar

je leventje nam een literaire wending
van klankenbargoens naar peutervaktaal
woordjes als gezwellen in je strottenhoofd
je kucht ze met kracht naar buiten
ze blijven steeds even hangen
proefballonnetjes voor onze verbaasde ogen
tot een nieuw het vorige weer verdrijft

kleine brokkenpiloot
je vaart je eigen ramkoers
met builen, bloed en blutsen
avontuur kent geen grenzen
in jouw eigen steeple chase

charme is met warme inkt
op jouw lijfje geschreven
lees de letters wel
en geef ze vorm in je hart

Zoen de contramine (Pau 3 jaar)

Wanneer je danst
is alles duidelijk
Wanneer je spreekt
is alles klaar
Met je helder stemmetje
en je klare blik
gaat het licht aan in de kamer
trekken (je wenkbrauwen) de blinden op
en keert het geloof terug in ons hart

Wanneer echter, je ontsteekt in woede,
dan ontbrandt het helse vuur
betrekt de duivel een kamer in je hoofd
en draait zijn horentjes in onze wonde
Rond en om, en wederom
Rede wordt geofferd op het altaar van ons ongeloof
in wiens opdracht is ons duister
als de krachtmeting ontaardt
in een slijtageslag

Je debiteert opinies
met de waarheid van een boterkoekje
je ontvreemd frasen
en geeft ze nieuw leven
je kiest positie en geeft
die meteen weer af
je stelligheid is om te zoenen

Juffertje met kapsones
eigendunkelijk, bedreven in de contramine
je gewette tongetje is er klaar voor
Houdt het hoofd koel juffrouw Petra!
ons Pauke kent haar naam
en ze gaat er voor

Meteen mee (2)

Radiostem van mijn dromen
ik plukte nog de wolken, jij kneedde het verhaal
je bracht het in focus
ik ontrolde zacht als een gepelde garnaal

harde feiten, milde duiding,
zoetgevooisd toevertrouwd
de toon is gezet, de dag kan op weg

Meteen mee (1)

Getroffen door de actualiteit
bezworen door de orde van de dag
het bijgewerkt geweten weet zich erkend

mijn geretoucheerde brein
het heeft zich weer geschikt
de klanken in mijn hoofd gestemd
daar gaat de trein der woorden

flarden van inhoud
brokjes hapklare duiding
ze wisselen soms van strekking
ze prikkelen mijn verstand

de radio bracht me weer
in onze nationale groepstaal
meteen mee met het gebeuren