Gelukkige Metamorfose

De onvergelijkbare schoonheid van de boom
Was je nooit eerder opgevallen
Haar wijd vertakte bewustzijn
Liet een merkteken op je ziel

Bij elke passage dacht je
Waar is miojn vriend de boom ?
Tot daar was, de berijmde grasvlakte
De gedemte stralen winterzon
Een pastel feest van licht en kleur

Nu jouw lichaam
het gezelschap zoekt
van eikels en kastanjes
zag ik daarbuiten reeds
jouw vriend de boom

klaar om jou op te nemen
en samen de vingers uit te strekken
naar een klare hemel

Papa, ben je daar?

Papa, ben je daar?
Toen ik je hand vasthield
Dacht ik te blijven
En je uitgeleide te doen

Je weg te leiden van de steriliteit
En weer naar buiten, het licht in
Het zal zo onwezenlijk zijn zonder jou

De herst van je leven was mooi maar kort
Je blad kleurde onverhoeds donkerrood

Je hoopte als de hengelaars
zo ben je altijd geweest
steeds kijkgraag en weetlustig
je wilde uit de tijd halen wat erin zat

Maar de tijd, dat snelle dier
Haalde je in
Onuitgesproken woorden bleven liggen
Hun skeletten verschralen snel

Wat ik je verweet
Dat geef ik nu mee met de wind
En bewaar de mooie momenten
Als een kostbaar kleinood

Waar jij nu bent blijft slechts de essentie
Het breekbare silhoët van een breekbaar hart

Communicatie was voor jou een enigma
Het sediment van opgesloten tranen
Je muziek de enige taal waarin je verhaal vond
Onbegrijpbaar voor een kinderhart

We denken aan jou, mijn o zo weerbarstige vader
Die de laatste jaren zo zacht geworden was
Ons hart heeft sinds lang
Een kamer vacant voor jou om in te wonen.